| تبليغات | X |
امشب توی وبلاگی را جع به صلوات خوندم ....بعدش حسودیم اومد یا بهتره بگم غبطه خوردم
که چرا من چیزی را جع به این ...به این...نمی دونم چی بگم..همان صلوات بهتره....داشتم میگفتم
غبطه خوردم که چرا من در وبلاگم را جع به صلوات چیزی ننوشتم...تصمیم گرفتم که وبلاگم را به نام
محمد و آلش معطر و متبرک کنم.... :خدایا قبول کن:
اللهم صل علی محمد وال محمد وعجل فرجهم
اللهم صل علی محمد وال محمد وعجل فرجهم
اللهم صل علی محمد وال محمد وعجل فرجهم
اللهم صل علی محمد وال محمد وعجل فرجهم
اللهم صل علی محمد وال محمد وعجل فرجهم
طلــــــــــــــــوع ها غروب شــــــــــدند
روزها همه شب.
صعـــــــــــــــــود ها سقوط شــــــــدند
خوب ها همه بد.
... واشک ها پر آه و امید ها حسرت
... قلب ها پر درد و عشق ها هم سرد
... وخواب ها همه تلخ و بهشت ها برزخ
اسلام علیک یا ابا صالح امهدی
" سلام بر مهدی منتظر...یا مهدی قیام بفرما و دل پر خون شیعه را تسلی بده....
خدایا روزگار ستم را از ما بگیر و روز های صلح وآرامش همراه با حکومت مهدی فاطمه را به ماعطا کن..امین یا رب العالمین
خدایا...این بار نه به خاطر دل شیعه و نه بخاطر آه مظلوم. بلکه بخاطر دل غم بار ولیت امام زمانت ظهورش را برسان..."
اللهم عجل لولیک الفرج
به نام خدای مهربان
...
نمي دونم امروز صبح كه ساعت هفت و سي دقيقه چطوري از خواب بيدار شدم 
، با اينكه ديشب تا ساعت دو نصفه شب بيدار بودم تا براي برنامه كوله پشتي< این خاطره را تابستان نوشتم ولی فرصت نشد تا بگذارمش روی وبلاگم> اس ام اس بزنم و آخر سر هم به دليل ازدحام اس ام اس هاي ديگران و يا كوتاهي مسئولان برنامه براي پاك كردن اس ام اس هاي قديمي و يا دلايل ديگر نتوانستم اس ام اس هايم را بفرستم.
خلاصه نمي دانم چطورم شده
كه وقتي بيدار شدم ياد خاطرات شيرين مدرسه از كلاس اول ابتدايي تا پيش دانشگاهي افتادم و تصميم گرفتم اين خاطرات زيبا را براي شما هم قابل رويت و خواندن نمايم.
خاطره اي كه مي نويسم مربوط مي شود به وقتي كه من كلاس اول دبستان بودم.
دوراني كه خاطراتش ناب و تكرار ناشدني است. همه روزهاي آن دوران به نظرم شيرين اند ولي يكي از آن روزها شيريني اش افزون تر است.
راستي قبلش بگويم من در دوران تحصيل دانش آموز آرام و متوسط رو به بالا بوده ام.تا الان فكر مي كردم كه خاطرات ناب و شنيدني مخصوص دانش آموزان شيطان و شر مدرسه است اما همين حالا درست همين حالا فهميدم نه ، من هم خاطراتي شيرين و گفتني دارم.
...
دقيق يادم نمي آيد چه مناسبتي بود اما گمان مي كنم روزها ، روزهاي گرامي داشت مقام معلم بود و مدرسه تصميم داشت به مناسبت چنين روزي جشني ترتيب داده و بچه ها را به كيك و شيريني مهمان كند.
در راستاي همين جريان بايد عرض كنم كه مادر بنده در مدرسه ما (چون من و خواهرم در يك مدرسه بوديم) عضو شوراي اوليا و مربيان بود. درست يادم نمي آيد چرا و چگونه مادرم اين عمليات مهم و خطير را بر عهده گرفت. قرار شد از يكي دو روز قبل دست به كار شود و كيك را بپزد. آن هم يكه و تنها !!!
خلاصه روز موعود فرارسيد و مادرم ابتدا به كمك يكي دو تا از اوليا در منزل خودمان شروع كردند به تهيه مواد اوليه كيك!
و از همان لحظات آغازين روز بود كه فرقون ، فرقون (آن زمان استفاده از فرقون همچين بي كلاسي هم نبود!) آرد و شكر و تخم مرغ بود كه به خانه ما سرازير مي شد.
با گذشت زماني حدود دو تا سه ساعت آن يكي دو نفر اوليا هم مارا در همراهي اين امر مهم تنها گذاشتند و به بهانه تهيه ناهار براي اعضاي خانواده هايشان رفتند.
و مادرم هم ديد كه تنهايي نمي شود كاري كرد به پدرم كه مغازه اش درست پايين منزلمان بود فرمان داد تا نيروي كمكي فراهم كند. پدرم هم دستور را دريافت كرد و دو نيروي جوان و بسيار خبره (خبره را زياد جدي نگيريد!) را كه عموهاي اينجانب مي باشند كه در آن زمان مجرد بوده و هميشه خانه ما خراب مي شدند را به كارگرفت و در اين زمان بود كه مرحله چندم (نمي دونم چندم ؟) عمليات آغاز شد و فرمانده (مادرم) دستور داد تا هرچه لگن و ملاقه و همزن دستي (آن زمان داشتن همزن برقي مثل داشتن نيروگاه هسته اي براي ايران عجيب و براي دوست و دشمن غير قابل تحمل بود) كه در منزل داشتيم جمع آوري نموده و به قسمت آشپزخانه منتقل نمايند. 
چشمتان روز بد نبيند. همه دردسرهاي ما هم از همان موقع شروع شد. فكرش را بكنيد يك مدرسه هفتصد ، هشتصد نفري را كيك دادن چقدر تخم مرغ لازم دارد و تازه همزدن سفيده اين همه تخم مرغ تا مرحله اي كه مثل كف دريا پف كرده و سفت تر از كف دريا شود به طوري كه وقتي ظرف را بر مي گردانيم نبايد از ظرف جدا شود(اين قسمت دستور آشپزي بود .. ياد بگيريد!) چقدر نيرو و زمان لازم دارد.
نزديكي هاي شب پدرم هم به جمع ما پيوست و نيروي عملياتي تكميل شد.
خلاصه تا نزديكي هاي صبح از منزل ما صداي دلنواز هم زدن تخم مرغ و ... در لگن هاي استيل به گوش مي رسيد.
دقيق يادم نمي آيد آن شب چگونه صبح شد و آن مواد چگونه و به چه سرعت تبديل به كيك هاي خوش مزه شدند. اما با اين همه سختي جاي شكرش باقيست كه تبديل به كيك شدند.
جايتان خالي آن روز در مدرسه خيلي خوش گذشت و اختتام مراسم هم به برش كيك ها و نوش جان كردن آن ها توسط دانش آموزان و مربيان گذشت.
راستي يادم رفت بگويم به من و خواهرم (من كلاس اول دبستان و خواهرم كلاس سوم بود.) هم مثل بقيه بچه يك تكه كيك به ابعاد (2*3) رسيد و به مادرم هم هيچي نرسيد!!!؟
